موقعیت : Skip Navigation Linksصفحه آغاز > بیماریها > بیماری

آرتریت روماتویید

Rheumatoid arthritis
ویژگیها – آرتریت روماتویید یک بیماری مزمن التهابی است که مفاصل و بافتهای اطراف آنرا درگیرمی کند. دلایل بروز این بیماری ناشناخته بوده ولی به اختلالات اتوایمیون نسبت داده می شود بطوریکه درآن بافت های خودی بدن مورد حمله سیستم دفاعی قرارگرفته و آنها را ملتهب می کند. این اختلال درهرسنی بروز می کند ولی زنان بیشتراز مردان مبتلا می شوند. درآرتریت روماتویید مفاصل هردوطرف بدن به یکسان درگیرمی شوند مانند مچها،انگشتها،زانوها وقوزک پا،شانه ،لگن وآرنج. شدت این بیماری بسته به برخی عوامل مانند عفونت ها،ژنتیک و هورمونها متفاوت می باشد. نشانه های این اختلال عبارتنداز؛ خستگی،بی اشتهایی،سفتی صبحگاهی (که بعدازیکساعت بهبود می یابد)،درد عضلانی و ضعف که درنهایت دردمفصلی ظاهرمی شود. مفصل های درگیر گرم ،متورم،دردناک و سفت میشوند. برای آرتریت روماتویید برخی علائم دیگرنیز ایجاد می گردد مانند ؛ کم خونی به دلیل نارسایی مغزاستخوان، سوزش خارش و ترشح چشم، تغییرشکل دست و پاها، محدودیت حرکت مفاصل،تب مختصر،پلورزی،ندول های زبرپوستی(که نشانه وخامت بیماری است)،رنگ پریدگی ،قرمزی و التهاب پوست و گزکزیا بی حسی. لازم به ذکراست که تخریب مفصلی بعداز گذشت 2-1 سال بعداز شروع بیماری اتفاق می افتد. شدت آرتریت روماتویید درافراد مختلف به دلیل عواملی مانند فاکتورروماتویید وندولهای زیرجلدی و سن پایین متفاوت است(درموارد نامبرده شدیدتر می باشد). هرچند بیشتراین بیماران قادر به انجام کارهای خود هستند ولی بعداز سالها حدود 10 درصد آنان تا آنجا ناتوان شده که حتا کارهای روزمره و ساده خودرا نیز نمی توانند انجام دهند.
هشدار- آرتریت روماتویید تنها یک بیماری مفصلی نیست و می تواند درصورت عدم درمان به عوارض خطرناکی منتهی شود مانند ؛ عدم استحکام و ثبات مفاصل گردن، واسکولیت که می تواند باعث زخم های پوستی و عفونت ، خونریزی از معده ، درد و گزگز به دلیل درگیری شدن عصب ها،حمله های قلبی و مغزی شود. همچنین به دلیل این بیماری پریکاردیت ومیوکاردیت و درنهایت نارسایی احتقانی قلب محتمل می باشد.
توصیه های بهداشتی درمانی- برای این بیماری پیشگیری وجودندارد. ولی با درمان به موقع می توان از بروز عوارض خطرناک آن جلوگیری کرد. درهرصورت سیگارنکشید زیرا سیگار خطرپیشرفت بیماری را دوچندان می کند. به دلیل احتمال عوارض چشمی لازم است که بطور منظم تحت معاینه قرارگیرید. درمان بیماران شامل داروها (مانند متوترکسات،آسپرین وبروفن،هیدروکسی کلروکین،سولفاسالازین،کورتونهاو ...) ، جراحی (برای کنترول درد، بدشکلی مفاصل وتصحیح محدویت حرکتی آنها که البته بیشتردرمورد مفاصل زانو و لگن کاربرددارد) وفیزیوتراپی.